Littekens kunnen een grote impact hebben op iemands zelfvertrouwen, of ze nu het gevolg zijn van acne, chirurgie of een ongeval. In de zoektocht naar effectieve behandelingen wint een nieuwe categorie aan terrein: regeneratieve geneeskunde. Een van de meest veelbelovende ontwikkelingen hierin is het gebruik van polynucleotiden tegen littekens. Maar wat is de wetenschappelijke basis achter deze moleculen en hoe zorgen ze voor huidherstel?

Wat zijn polynucleotiden?

Polynucleotiden zijn natuurlijke ketens van nucleotiden, de bouwstenen van ons DNA en RNA. Voor esthetische en medische toepassingen worden deze vaak gewonnen uit zalm-DNA, een bron die zeer compatibel is met het menselijk lichaam.

Wanneer we spreken over de behandeling van littekens, gaat het specifiek om Polydeoxyribonucleotiden (PDRN). Deze stoffen hebben de unieke eigenschap dat ze de huid niet simpelweg “opvullen”, maar de cellen stimuleren om zichzelf te repareren.

Het werkingsmechanisme bij littekenweefsel

Het behandelen van littekens is complex omdat het weefsel vaak stug, slecht doorbloed en minder elastisch is dan gezonde huid. Het gebruik van polynucleotiden tegen littekens pakt dit probleem aan via drie hoofdwegen:

1. Stimulatie van fibroblasten: Polynucleotiden activeren de fibroblasten in de dermis. Dit zijn de cellen die verantwoordelijk zijn voor de aanmaak van collageen en elastine, wat essentieel is voor een soepele huidstructuur.
2. Angiogenese (verbeterde doorbloeding): PDRN bevordert de vorming van nieuwe bloedvaten. Een betere doorbloeding in het littekengebied zorgt voor een snellere aanvoer van voedingsstoffen en een gezondere kleur van het weefsel.
3. Ontstekingsremmende werking: Door ontstekingsreacties te remmen, wordt de vorming van overmatig littekenweefsel (hypertrofische littekens) beperkt en wordt de huid gekalmeerd.

Voor welke soorten littekens is het effectief?

Wetenschappelijk onderzoek en klinische praktijkervaringen tonen aan dat polynucleotiden veelzijdig inzetbaar zijn. De techniek wordt onder andere toegepast bij:

• Atrofische littekens: Veelvoorkomend bij acne (putjes). De huid wordt van binnenuit dikker en de diepte van de littekens neemt af.
• Hypertrofische littekens: Verheven littekens die door de injecties zachter en vlakker kunnen worden.
• Striae (striemen): Hoewel dit technisch gezien scheurtjes in het bindweefsel zijn, helpen polynucleotiden de huidtextuur en de kleur van striae te verbeteren.
• Post-operatieve littekens: Voor een snellere genezing en een minder opvallend eindresultaat na chirurgie.

De behandeling in de praktijk

Een traject met polynucleotiden tegen littekens bestaat meestal uit een reeks micro-injecties in het betreffende gebied. Omdat het een biologisch proces is, zijn de resultaten niet direct zichtbaar zoals bij een filler. Het herstel vindt plaats op cellulair niveau en heeft tijd nodig.

Gemiddeld worden de eerste verbeteringen in textuur en kleur na ongeveer 4 tot 6 weken waargenomen. Voor een optimaal resultaat zijn vaak meerdere sessies nodig, afhankelijk van de ernst en de ouderdom van het litteken.

Is het een veilig alternatief?

Een groot voordeel van polynucleotiden is het veiligheidsprofiel. Omdat het gaat om stoffen die het lichaam herkent, is de kans op allergische reacties of granulomen (bultjes) uiterst klein. Bovendien is er, in tegenstelling tot bij laserbehandelingen, geen risico op hyperpigmentatie, wat de behandeling geschikt maakt voor alle huidtypen.

Conclusie

De inzet van polynucleotiden tegen littekens markeert een verschuiving in de dermatologie: van symptoombestrijding naar echt weefselherstel. Hoewel de techniek vaak wordt gecombineerd met andere therapieën, bieden polynucleotiden als monotherapie al een krachtige oplossing voor wie streeft naar een gezondere en egalere huid.